 |
| Laranjal do Jari |
Al onze reizen zijn hoogtepunten naar toch kwam
Brazilië in de TOP 3. Waarom dan vraagt u zich af? De mensen, de natuur, het
eten, de puurheid, de rust maar ook de drukte van grote steden! Maar vooral
voor die ene man die ons dat heeft laten zien en laten beleven. Michiel.
2006. Weer verkiezingen in Brazilië en wederom met
Lula in de strijd en, we willen terug naar Brazilië. In de vier jaar daartussen
hebben we altijd contact gehouden met Michiel. We hebben hem toen benaderd met
de volgende vraag: als wij met zes vrienden rond willen reizen zou jij dan met
ons mee willen reizen? De plezierige onderhandelingen om hem tot onze
privé gids te promoveren hebben niet lang geduurd. We hadden ons
verlanglijstje, de Pantanal, de watervallen en varen op de Amazone, meegestuurd
en hem de vrijheid gegeven om dat aan te vullen met niet alledaagse
hoogtepunten van het mooie land. En dat is hem goed gelukt. Vooraf via de mail
werden we al voorbereid, hou rekening met back to basic en het echte nog niet
ontdekte Brazilië.
En dat heeft hij waargemaakt. Het nog niet
ontdekte noorden in de deelstaten Pará en Amapá, de prachtige zandduinen in
Jeri, de tocht naar een onbewoond eiland aan de rand van de beschaving waar we
drie dagen hebben genoten van de eenvoud, de hangmat en de geweldige natuur om
ons heen. De ontmoeting met drie bosbewoners, die mij een koffie aanboden in
een al weken lang niet afgewassen kopje, staat nog op mijn net vlies. Maar ook
de rit per paard in Jeri, de bewoners van dorpjes aan de enorme Amazone rivier,
de ontmoeting met een aanbidder waarvan ik een prachtig voetbalshirt kreeg, een
bezoek aan een dames kapper in een oud goudzoekers dorpje, de geweldige dagen
in Pantanal waar we verbleven op dezelfde boerderij als in 2002. En wat
denk je, dezelfde blauwe Ara’s waren er ook nog. Guillerme en Thelma hebben ons
verblijf, voor de tweede keer, tot een nooit meer te vergeten hoogtepunt
gemaakt. Dronken worden in Macapá en vervolgens worden weggebracht in een Fiatje
met daarin 6 personen waarvan 5 met een slokkie op.
Ja en dan komt het onvermijdelijke, de laatste
avond. Een lekker etentje in onze pousada. Michiel sprak vele mooie woorden
maar het allermooiste was toch wel, “wat
fijn dat jullie deze reis met mij wilden maken”.
Hij ging mee als gids en we namen afscheid als
vriend. Een bijzondere mooie ervaring waar we alle zes aan terug denken als een
niet meer uit te wissen kostbare herinnering.
Indien gewenst, er is een compleet verslag
beschikbaar.
Namens de groep van toen,
Ria
Eikelenboom
