Michiel Swanborn, de Brazilie specialist

Hoe sterk kan een beet van een jaguar per cm2 zijn?
Wat is het beste reisseizoen voor uw reis op maat?
Waarom is Brazilie in potentie het meeste succesvolle BRIC-land?
Waar kunt u nog off the beaten track reizen?

Vraag het uw gastheer!

maandag 28 november 2011

ara's, toekans, guacharo's en ander pluimvee


Vogels waren nooit mijn liefhebberij tot acht jaar geleden. Ik ontmoette toen een echte vogelaar (zo'n fanatieke) die mij van alles over de biodiversiteit in het luchtruim in Brazilie wijsmaakte. En ik geloofde hem....... En hij gaf mij op de koop toe ook nog een paar A4-tjes met de verschillende vogelnamen in het latijn, nederlands, engels en portugees. Vooral de verhalen over de sterkste van allemaal spraken mij aan: de harpij. Deze moordenaar in de lucht staat aan de top van de voedselketen en ik heb deze nooit in het wild gezien. Als kind werd ik bang als ik verhalen over het oerwoud in Suriname voorgelezen kreeg. Als ik niet braaf zou zijn, zou de harpij mij komen pakken, door suizend tussen het bladerdak op mij af te komen, en mij met mij met zijn krachtige klauwen onder mijn veilige bed vandaan te rukken. Na veel reizen in onherbergzame gebieden waar deze apen-eter zou moeten voorkomen, is het nog steeds niet gelukt. Maar er is weer hoop: twee weken geleden in de deelstaat Roraima vertelde een lokale gids mij dat er in het nieuw te openen parque nacional Virua harpijen zijn gesignaleerd. Daar moet ik dus heen!
Gelukkig heb ik mij de afgelopen maanden alvast kunnen orienteren in deze deelstaat door het begeleiden van de Baobab reizen van Rio naar Caracas. Ook tijdens mijn laatste reis gedurende de afgelopen weken heb ik mijn voelhorens uitgestoken en contacten opgedaan in Roraima. Maar dat is nu nog even toekomstmuziek.
Want de afgelopen reis gaf mij en de groep veel vogels. Velen ken ik niet eens bij naam in een taal, laat staan in het latijn. Maar tot de verbeelding sprekende vogels als de Blauwgele ara, de Groenvleugelara, de Reuzentoekan, de Guacharo en de Hoatzin kwamen gelukkig in ons vizier.
Katachtigen blijven mijn grotere hobby maar het virus van het vogel spotten zit gelukkig in een niet al te fanatieke mate ook in mijn bloed.En als deze vreugde gedeeld wordt met een leuke groep als de laatste, wordt het reisleideren nog specialer.
Kan niet wachten tot het nieuwe Patagonie seizoen: op naar de Rock cormorants in het diepe zuiden

Geen opmerkingen: