De Canadese bever is toch een grappig beest. Vooral de bever die in de Andes op Vuurland in de buurt van Ushuaia voorkomt. Zijn natuurlijke vijanden zijn de rivierotter, wolf, rode lynx. In de 20e eeuw is dit knaagdier uitgezet op Vuurland in de hoop dat veel geld zou kunnen worden verdiend met de verkoop van de vachten. Net zoals in de 19e eeuw gebeurde in Noord-Amerika. Dit mislukte omdat de winters op Vuurland niet zo streng zijn als in bijvoorbeeld Canada. De vacht werd niet van een dusdanige kwaliteit dat het economisch rendabel zou zijn om op grote schaal op de bever te jagen. Er zouden nu tussen de 200.000 en 300.000 bevers op heel Vuurland zijn. Ze hebben weinig te vrezen van de mens want de Argentijnse en Chileense overheden doen weinig tegen de alsmaar uitdijende populatie.

Op verschillende plekken kunnen op Argentijns Vuurland bevers worden gespot. Vaak in een zeer mooie, betoverende, sprookjesachtige omgeving. Te midden van de southern beech trees (Nothofagus) zijn deze bevers nu na een aantal generaties nog steeds schuw.

Met een zeer aantrekkelijke excursie tijdens een Patagonie reis van Summum.nl zijn we ´s avonds de bergen in gegaan en hebben geprobeerd een bever familie te spotten. Dat viel niet mee, hoewel we gedurende 1,5 uur doodstil zijn geweest. Het lukte uiteindelijk wel. Maar in al die jaren dat ik ze probeer te zien, heb ik al vaak in een fantasie borden in bevertaal geplaatst met als opschrift: er zitten hier geen rivierotters, wolven en lynxen! En toch weigeren de bevers in grote getalen tevoorschijn te komen. Oliedom natuurlijk. Ik zou er ook nog op kunnen zetten dat de Argentijnse autoriteiten geen gevaar zijn, want die zijn drukker bezig met het claimen van de Falklands.

De schitterende bosrijke omgeving maakt zo´n mooi stil samenzijn in de bergen bijna compleet. De laatste zonnestralen op een paar besneeuwde bergtoppen en het oorlogsgebied van door bevers omgeknaagde bomen doen ook veel. Na afloop in de blokhut zorgt veel goede Argentijnse wijn voor de perfecte avond.